niedziela, 9 lutego 2014

Rozdział 1

Katherine’s POV

- Katherine? Kochanie? Wiem, że ciężko jest zmieniać szkołę , ponieważ wszyscy twoi przyjaciele są w Kanadzie, ale teraz tutaj jest moja praca. Miałam cię wziąć z sobą do Nowego Jorku, ale jestem pewna, że poznasz nowych przyjaciół… i jestem też pewna, że będziesz trzymać się moich zasad; dużo się uczyć, żadnych chłopców, dobrze się zachowywać-
Moja mama właśnie powiedziała, żadnych chłopców? Nigdy wcześniej nie słyszałam tej zasady!
Jeśli myśli, że zacznę chodzić na randki z chłopakami i zachowywać się jak dziwka tylko dlatego, że przeniosłam się do innej szkoły to jest w błędzie. Żaden chłopak mnie nie chce. Chodzi mi o to, no proszę? Spójrzcie na mnie!
Wiem, że to dziwne , ale jestem naprawdę szczęśliwa, że moja mama rozwiodła się z tatą. To nie tak, że nienawidzę mojego ojca, tylko po prostu, że gdy byli małżeństwem to codziennie kładłam się spać słuchając ich kłótni.
Czułam, że mój żołądek się skręca. Pierwszy dzień szkoły w North-Ridge High jest jutro i miałam zacząć naukę w połowie semestru… to nie jest normalne. Wątpię, że zobaczycie mnie znajdującą nowych przyjaciół.
Wyobrażałam już sobie mnie jako zastraszanego samotnika. Ale ja się nie boję. Byłam już w trzech różnych szkołach, przeżyję.
-----------------------------------------------------------
-Um , przepraszam? Przepraszam- za każdym razem gdy ktoś przechodził obok, starałam się zwrócić jego uwagę, ale każdy z nich szedł dalej ignorując mnie. Jacy niegrzeczni.
-Myślę, że będę musiała dzisiaj sama znaleźć klasę. – mruknęłam do siebie.
- Od dzisiaj będziemy mieli nową uczennicę. Nie ma jej jeszcze, ale jestem pewien, że jest w- nauczyciel historii uprzejmie wprowadził mnie; nowe dziecko do klasy, poszłam za nim spóźniona do klasy. – Uh… moi drodzy, to Katherine Adams! Katherine, witamy na ostatnim roku. Będziesz siedzieć obok McKayli Daniels.
Pierwszy dzień w szkole, a już będę siedzieć koło dziwki: dziewczyny obok której będę musiała siedzieć do końca roku.
Nie mówcie mi, że osądzam za szybko tą McKaylę, ponieważ miała na sobie spódniczkę… która wyglądała jakby była zwinięta przynajmniej dziesięć razy!
Nie sądzę, że zacznę mieć nowych znajomych w tej szkole zbyt szybko, chyba, że będzie to ktoś taki jak McKayla… wtedy to będzie wkrótce!
- Cześć! – McKayla powiedziała skradając się do mojej szafki.
- Och Boże, przestraszyłaś mnie! – powiedziałam zaskoczonym głosem.
- Uh, przepraszam, ha ha! Zresztą myślę, nowa dziewczyna siedzi ze mną na historii więc pomyślałam, że jej się przedstawię. – spojrzała na mnie z kiepskim uśmiechem.
- O tak! McKayla, prawda? – spytałam patrząc na nią , dokładnie wiedząc kim jest.
- Tak! A ty Kate. Więc tu jest mój numer. Będę dziś do ciebie dzwonić… oh i będziesz siedziała koło mnie na lunchu od dzisiaj, to jest , jeśli nie masz nic przeciwko, oczywiście?
- Nie , nie mam.
- Świetnie, spotkamy się na lunchu. Zobaczysz mnie przy stole z Jacobem Ronaldem.
Jacob Ronald? Wiem kim jest Jacob, ale nie znam go oficjalnie. Cała szkoła mówi o nim i widziałam go dzisiaj na angielskim, gdzie dostał się w kłopoty za przeklinanie na pana Jeffersona…
---------------------------------
- Katherine! Zacznij swoją pracę domową teraz to może skończysz przed wpół do dziesiątej! KATHERINE!!? – moja mama krzyczała z dołu tak głośno jak gdybym była co najmniej trzy mile od niej i nie słyszałam żadnej rzeczy.
- Słyszę mamo! Zaczęłam pracę domową!- przewróciłam oczami w odpowiedzi na krzyk mojej mamy przed tym jak westchnęłam.
Jest piątek wieczorem, a ja siedzę tutaj, odrabiam lekcje, jak zwykły nastolatek… Żartuję. Co drugi nastolatek jest na zewnątrz i się bawi, pakuje w kłopoty, z wyjątkiem mnie, jak zwykle. Moja mama widzi mnie jako jej idealne, chrześcijańskie dziecko, które musi mieć doskonałe oceny.
Moje pierwsze dni w szkole minęły dość szybko. I rzeczywiście stałyśmy się dobrymi koleżankami z McKaylą. Teraz cała szkoła wie o naszej przyjaźni. Myślałam, że McKayla jest stukniętą dziewczyną, ale ona jest naprawdę w porządku.
Mój telefon wibrował przynajmniej przez 2 sekundy, zanim weszłam do pokoju żeby zobaczyć kto napisał do mnie o dziewiątek w nocy.
To była McKayla. Jedna nowa wiadomość od niej:
- McKayla
Hej, dziewczyno. Impreza. Każdy zaproszony. Myślałam, że może chcesz się zabawić w piątek wieczorem, więc przygotuj się. O, i załóż coś sexy… proszę?
- Katherine
Nie jestem pewna! Z moją mamą na dole nigdzie nie pójdę.
- McKayla
Daj spokój, jest piątek wieczorem… prooooooszę? Wymknij się przez okno. Będziesz musiała kiedyś być wobec niej nieposłuszna.
- Katherine
Ok! Ale jak dostanę się na imprezę? I oczywiście , nie masz na jakiegokolwiek złego wpływu! ( wyczuj sarkazm)
- McKayla
Och, naprawdę? Mam na ciebie zły wpływ? Ha-ha jakkolwiek TAK! Przybywaj! Mam samochód więc po ciebie podjadę. Bądź gotowa przed 22! Będę w czerwonym samochodzie, na rogu ulicy! Pa! Kocham Cię! J xx
Myślałam nad tym co ubrać na imprezę, moja szafa skrywała tylko prostą odzież, nudne jeansy i topy. Jak mogę założyć coś sexy?
Po przeszukaniu mojej szafy znalazłam niebieską sukienkę, która sięgała do moich ud. To była jedyna ładna sukienka… nie miałam wyboru. Kiedy skończyłam prysznic i mycie włosów, była dziewiąta czterdzieści. Zakluczyłam drzwi od mojej sypialni i przeszłam cały pokój na palcach, zatrzymałam się przy oknie i wystawiłam za nie nogi.
McKayla podwiozła mnie i w końcu dotarłyśmy na imprezę. Nie powiedziała mi, który to dom w którym miała być impreza, ale rozpoznałam go sama po półnagich chłopakach z dziewczynami przed bramą domu.
- O mój Boże! Ok, to będzie niesamowite! Kate, wyglądasz cholernie gorąco! Kto by powiedział, że wyglądasz tak zupełnie inaczej w krótkiej sukience? – powiedziała McKayla mierząc mnie od stóp do głów.
- Jest zbyt krótka. Myślisz, że wyglądam jak dziwka? – spytałam się patrząc na nią z oburzoną twarzą.
- Żartujesz sobie? Moja sukienka jest jeszcze krótsza! Wyglądasz jak ja… Wyglądasz jak McKayla. Zaufaj mi, chłopcy uwielbiają krótkie sukienki, które pokazują głównie nogi i cycki! – uśmiechnęła się do mnie.
Więc, byliśmy na imprezie, po drugie byliśmy w domu pełnym bawiącymi się ludźmi, McKayla znikła mi z oczu, dopóki nie zobaczyłam jej całującej się z jakimś facetem… I nawet nie pytałam się kim był. Podczas gdy ona była zajęta, ja nudziłam się w samotności na imprezie, podszedł do mnie półnagi chłopak.
- Hej! Jesteś nową dziewczyną, Katherine? Mam na imię Ray. Fajna impreza, co?
- Cześć , Ray.- kiwnęłam mu głową posyłając fałszywy uśmiech. – Super impreza. I tak, jestem nową dziewczyną.
Ok, więc byłam na tej imprezie przez co najmniej pół godziny i teraz chciałam już się stąd wydostać.
Ten facet, Ray … tak, fajnie gadaliśmy dopóki nie dał mi kilku czerwonych kubków piwa, i kiedy byłam bardziej pijana tym więcej piwa mi przynosił.
- Kate? Chcesz pójść ze mną do pokoju? – uśmiechnął się wiedząc, że byłam zbyt pijana by myśleć.
Byłam całkiem pijana, śmiałam się dokładnie ze wszystkiego więc można odgadnąć, że nawet przez sekundę nie pomyślałam co ma na myśli Ray przez „chcesz pójść ze mną do pokoju?”. Nie miałam kontroli nad moimi zmysłami, wszystko co działo się dookoła śmieszyło mnie. Wszystko co widziałam było jak plama.
Przytrzymałam się jego ramion, Ray podniósł mnie niosąc mnie do jakiegoś losowego pokoju. Zamknął drzwi sypialni i zakluczył przed położeniem mnie na łóżku i zaczął składać pocałunki na mojej szyi. Czułam się dziwnie, otwarte pocałunki Ray’a skończyły się, zaczął ssać skórę mojej szyi.
Gdybym nie była pijana to na pewno odepchnęła bym Ray’a z dala ode mnie! Przesunął się w dół mojej szyi, zaczął całować ramiona, trzymając moje ręce na łóżku.
- Zgaduję, że jesteś prawdopodobnie nadal dziewicą więc to będzie bolało. – szepnął wsuwając rękę pod moją sukienkę sięgając do zapięcia od stanika. Skąd on wie, że jestem dziewicą… ?
Zaczęłam wracać do siebie, czułam się dość niewygodnie co robił Ray więc w końcu spróbowałam go powstrzymać.
- Ray, co ty robisz? – wymamrotałam.
- Po prostu się odpręż. Zaufaj mi! – doszedł do punktu w którym zaczęliśmy, próbował ciągnąć moją sukienkę gdy ja próbowałam go powstrzymać.
- Ray! Przestań. Nie mogę tego zrobić- zmarszczyłam brwi, dyszałam pod wpływem zimnego dotyku dłoni Ray’a na moich plecach.
-Shh! – przerwał mi i położył palec na ustach kiedy próbowałam uciec od jego mocnego uchwytu na moich ramionach.
-Ray, przestań! Proszę! – krzyczałam wiedząc co zamierza mi zrobić. Starałam się uciec, próbowałam krzyczeć głośniej, mając nadzieję, że ktoś mnie usłyszy.
- Nie możesz po prostu posłuchać się, żeby zamknąć ten ryj? Trzymaj język za zębami. – splunął i położył rękę na moich ustach próbując zatrzymać mój głos którym chciałam kogoś wezwać , ale to na nic bo w pokoju byliśmy tylko my.
Kiedy dostrzegłam Ray’a odpinającego swój pasek od spodni, moje oczy wypełniły się łzami. Czułam jego ręce dotykające mojej talii. Nadal próbowałam uciec, ale Ray był dla mnie za silny.
Ciągnąc mój podbródek zmusił mnie bym na niego popatrzyła dając mu szansę na naparcie ustami na moje. Czułam jego język na moich ustach, ale zacisnęłam je mocno blokując mu dostęp. Właśnie wtedy Ray zostawił moje ramię luźne; miałam okazję do zrobienia czegokolwiek. Rozejrzałam się po pokoju i zauważyłam małą lampę na stoliku obok mnie.
Chwyciłam ją i uderzyłam go tak mocno jak tylko mogłam w głowę powodując u niego krzyk bólu. Podniósł ręce do głowy dając mi szansę ucieczki, zepchnął mnie na podłogę. Podbiegłam do drzwi, odblokowałam je i zamknęłam tuż przed twarzą Ray’a. Dało mi to wystarczająco dużo czasu aby zbiec po schodach w dół, na zewnątrz domu i by zobaczyć, że Ray próbuje mnie dogonić.
Wybiegłam z imprezy, nie oglądając się za siebie, aż byłam z dala od wszystkiego i wszystkich. Nie mogłam powstrzymać płaczu i myślałam o tym co mogłoby się stać. Ciągle biegłam , dopóki nie odwróciłam się by zobaczyć czy Ray mnie goni.
Kiedy zauważyłam, że jestem przynajmniej milę od miejsca w którym ostatnio widziałam Ray’a, przestałam biec i szłam. Moje serce mocno waliło, a klatka piersiowa poruszała się w górę i w dół. Usiadłam słaba na krawężniku. Próbowałam się uspokoić i zrelaksować zanim spróbuję znaleźć drogę do domu. Ocierając łzy, próbowałam zablokować dostęp do złych wspomnień z tego wieczoru, ale nie mogłam zapomnieć dotykającego mnie Ray’a.
Zamykając oczy, wzięłam głęboki oddech pociągając nosem. Musiałam wrócić do domu przed świtem. Mama nigdy nie sprawdza czy jestem w pokoju w nocy, ale zawsze budzi mnie godzinę przed szkołą. Gdyby zobaczyła, że mnie nie ma z pewnością uziemiłaby mnie do końca życia… nigdy więcej nie pozwoliłaby mi zobaczyć światła dziennego! Teraz są dwie rzeczy, które mnie niepokoją.
Szłam drogą po której obu stronach rosły rzędy drzew. Kiedy zdałam sobie sprawę, że zupełnie się zgubiłam, zauważyłam samochód jadący za mną.
Wkrótce oczywista myśl uderzyła mi do głowy; w tym samochodzie był Ray. Wtedy zaczęłam biec, aż kierowca opuścił w dół okno i wyjrzał z niego facet z pięknymi niebieskimi oczami, brązowymi kudłatymi włosami i bliznami, które zauważyłam koło nosa.
Nie chciałam mieć więcej kłopotów, zwłaszcza z nieznajomym, więc ruszyłam przed siebie. Facet jechał za mną. Byłam w dość złej sytuacji i on to chyba zauważył zważając na mój stan.
- Hej tam. Jesteś-
- Proszę nie rób mi nic, chcę tylko wrócić do domu. – powiedziałam myśląc, że to porywacz czy ktoś inny.
- Woah, woah! Zwolnij, nic nie zamierzam ci zrobić, nie martw się. Pomyślałam, że potrzebujesz pomocy, ponieważ strasznie wyglądasz. – usłyszałam ciszę w naszym otoczeniu gdy facet skończył.
Mam mu zaufać i po prostu powiedzieć co się stało? Miałam coś powiedzieć, ale poczułam ostry ból w głowie. Wszystko stało się rozmyte i czułam się tak jakbym miała zemdleć.
- Wszystko w porządku? Wyglądasz jakbyś miała – zanim chłopak skończył mówić, upadłam na ziemię, a on podbiegł do mnie by sprawdzić czy wszystko w porządku.
Niebieskooki facet podniósł mnie i zabrał do swojego samochodu. Posadził mnie na tylnym siedzeniu, zamknął drzwi i podszedł do siedzenia kierowcy gdzie siedział i uruchomił samochód.
- Gavin? Daj trochę wody tej małej.
- Ok. – facet siedzący koło mnie odpowiedział cicho dając mi na myśl, że „Tyler” był liderem Gavin’a i dwóch innych facetów w tym samochodzie.
Gavin odkręcił butelkę zanim podał mi ją. Potrząsnęłam głową w odmowie.
- Potrzebujesz wody jeśli chcesz być przytomna. – zauważyłam niebieskie oczy Tylera patrzące na mnie we wstecznym lusterku.
- Nie potrzebuję wody! Wszystko w porządku. Dokąd mnie zabieracie? – głośno domagałam się odpowiedzi na moje pytanie, wiedząc, że Tyler był jednym z tych niebezpiecznych typów.
- Nie rozumiem dlaczego się ciągle martwisz. Mówiłem ci przecież, że nie chcę cię skrzywdzić więc nie-
- Dokąd mnie zabieracie? – spytałam szorstko przerywając Tyler’owi.
- Słuchaj! Nie chcesz wprowadzić mnie w zły nastrój, więc proponuję byś trzymała swój język za zębami.
- To jest po prostu proste, cholerne pytanie. – gdy tylko to powiedziałam jego oczy przepełniły się gniewem patrząc się na mnie. Wtedy trochę pożałowałam, że pokazałam mu moje głupie nastawienie.
- Co się stało z tymi wszystkimi dziewczynami? Zawsze pokazują taką postawę. – oderwał ode mnie wzrok i skupił się na swojej jeździe mamrocząc kilka słów pod nosem. – Suka.
Dupek. To znaczy, pomagał mi dotrzeć do domu, ale nazwanie mnie suką było nie do przyjęcia. Kim on niby myśli że jest? Podczas jazdy było strasznie niezręcznie cicho; zważając na to, że byłam jedyną dziewczyną w gronie tych czterech facetów!
Wkrótce samochód się zatrzymał, od razu spojrzałam w stronę okna by zobaczyć gdzie do diabła zabrali mnie ci faceci! Nie poznałam okolicy ani domu przy którym zaparkowaliśmy. Zanim zdążyłam się rozejrzeć, otworzyły się drzwi i ktoś wyciągnął rękę by pomóc mi wyjść.
Jak tylko zdałam sobie sprawę, że to dłoń Tylera, odmówiłam przyjęcia jego pomocy.
- Mówiłam ci, że wszystko w porządku!- tak szybko jak to powiedziałam, on odsunął się i czekał aż wyjdę z samochodu. Kiedy wyszłam, za mną poszło tych czterech chłopaków. Jeden z nieznanych mi facetów z „gangu” Tyler’a otworzył drzwi od domu i wszyscy tam weszli. I nawet nie wiem kim oni byli! Nie mogłam po prostu wejść do tego domu… ale to zrobiłam.
- Wejdź do środka. – Tyler splunął. Posłuchałam go, nie chcąc by się zezłościł.
Byliśmy w tym domu przez piętnaście minut i dowiedziałam się jak nazywają się pozostali faceci, którzy byli z Tylerem. Znałam już imię Gavin’a, a tamci to byli Jake i Dan.
Podczas gdy chłopcy szeptali do siebie, stałam w drzwiach, martwiąc się i wyobrażając sobie reakcję mojej mamy, kiedy zobaczyłaby, że mnie nie ma. Już była trzecia rano, a na imprezę wydostałam się o jedenastej wieczorem.
Chodziłam po korytarzu w pobliżu schodów i zaczęłam sobie przypominać co stało się między mną a Ray’em na tej imprezie.
- Nie martw się, dostaniesz się do domu! Nie porwałem cię. Wyglądasz na zmartwioną więc pomyślałem-
Odwróciłam się w kierunku Tyler’a i przerwałam mu w wypowiedzeniu zdania.
- Potrzebowałam pomocy, wiem. I tak dziękuję.
- Co się z tobą stało? Wyglądasz całkiem popieprzenie. – uniósł brwi, myśląc, że dam mu szczerą odpowiedź.
- Tak, URM- chwila ciszy kiedy myślałam o kłamstwie – Byłam na imprezie i upiłam się!
- Nie kłam! – nie zamierzałam robić z Tylera głupka. Był na tyle sprytny, że wiedział, że skłamałam.
- Nie kłamię, a nawet gdyby, nie muszę mówić tobie prawdy, ponieważ nie jesteś moim tatą.
- Zachowujesz się jak suka i dam ci radę; przestań póki nie wpakowałaś się jeszcze w kłopoty. – uniósł brwi szydząc z mojej postawy.
- Zachowuję się jak suka? Myślisz, że jesteś szefem wszystkich, ale nie jesteś! – gdy tylko te słowa opuściły moje usta wiedziałam, że spowodowałam kupę kłopotów!
Popychając mnie na ścianę, Tyler trzymał mnie mocno za rękę i miał blisko twarz mojej twarzy.
- Słuchaj suko! Nie mam czasu dla kochanych, dziewczyńskich dramatów! Zmarnowałem moją noc, aby pomóc twojemu małemu tyłkowi, więc powinnaś mi dziękować, a nie działać na nerwy. – puścił mój nadgarstek i kiedy odchodził westchnął.
Potarłam nadgarstek, cicho wzdychając gdy zobaczyłam siniaki na obu ramionach. Silny ucisk Ray’a musiał je sprawić.
Starając się o tym zapomnieć, spojrzałam na Tylera i mamrocząc powiedziałam przepraszam.
- Słucham? – wziął rękę za ucho, dając mi do zrozumienia żebym powiedziała to głośniej.
- Powiedziałam, przepraszam! – patrząc z dala od silnego wzroku Tylera, przewróciłam oczami, jaki nieznośnie irytujący był ten facet.
- To właśnie chciałem. – uniósł brwi i potrząsnął głową.
- Kiedy wreszcie wypuścisz mnie do domu? Jeśli moja mama się dowie, że wyszłam to mnie zabije!
- Pójdziesz do swojego domu i matki! Muszę tylko uporządkować kilka rzeczy. Usiądź na chwilę. – Tyler wskazał mi czarną kanapę za małym szklanym stolikiem na środku pokoju.
Usiadłam, czekając, aż usłyszałam, że Tyler rozmawia – bardziej jakby walczył z kimś przez telefon.
- Tak, ona musi wrócić do domu- Powiem ci później-po prostu rusz tutaj swoją dupę!
Po dziesięciu nudnych minutach ktoś głośno zapukał do drzwi. Jeden z chłopaków; Jake otworzył drzwi ujawniając innego faceta. Ten facet miał wspaniałe, piwne oczy i brązowe włosy, które były głównie ukryte przez SnapBacka, którego nosił.
- Nareszcie, jesteś! Co tak długo, kurwa, Justin?
- Jestem już tutaj! Czego chcesz ode mnie? – piwnooki facet splunął w gniewie.
- Weź tą małą do domu. – Tyler odwrócił się w moją stronę i zapytał – Gdzie mieszkasz?
-24 Brookside Lane. – odpowiedziałam cicho i niezręcznie spojrzałam w dół, wiedząc, że wszyscy się na mnie patrzą w tym facet, który ma mnie zawieźć do domu. Spojrzałam w górę i zobaczyłam patrzącego się na mnie Justina. Patrzyłam na niego nie mogąc oderwać wzroku.
- Jak ona się tu znalazła? – niejaki „Justin” zapytał Tylera, kręcąc głową przeniósł swój wzrok na Tylera.
- Jestem pewien, że będziecie mieli wystarczająco czasu żeby ona ci wszystko opowiedziała w drodze do domu, prawda… - przerwał na chwilę, patrząc na mnie bym powiedziała mu swoje imię.
- Katherine. – wymamrotałam.
- Katherine! – powiedział Tyler i wskazał w kierunku drzwi. Wstałam i podeszłam do Justina zachowując odległość między nami. Spojrzałam w dół na moje nogi nie wiedząc co robić.
- Idziesz czy nie? – popatrzyłam w górę i zdałam sobie sprawę, że Justin stoi przy drzwiach. Wyszłam za nim i zauważyłam czarny samochód zaparkowany tuż koło samochodu Tylera. Zgaduję, że to był samochód Justina.
Wsiadłam do niego z Justinem i usiadłam na miejscu pasażera. Prowadził ostrożnie i nie wypowiedział ani jednego słowa, to było trochę niezręczne.
Wreszcie po milionach lat, Justin w końcu przemówił przerywając milczenie.
- Więc, jak dostałaś się do domu Tylera?
- Ja…ja – zaczęłam się jąkać, nie byłam zdolna skłamać dla tego powodu.
- Nie musisz mi mówić jeśli nie chcesz. Nie zmuszam cię, nie martw się. – zaśmiał się na moją reakcję na jego pytanie.
- Byłam na imprezie. Byłam zbyt pijana i Tyler pomyślał, że potrzebuję pomocy, więc zaproponował, że weźmie mnie do domu. – moje serce biło szybciej niż zwykle. Powinnam powiedzieć mu o Ray’u?
- Och. Więc nic poważnego z Tylerem? – odwrócił głowę, aby spojrzeć na mnie przez chwilę zanim  spojrzał z powrotem na drogę.
- Nie. Dlaczego? – zmarszczyłam brwi.
- Nie ma powodu, uh czy to twoja ulica? – zwolnił prędkość samochodu gdy wchodził w ulicę.
- Tak, to ta. – zatrzymał się kilka domów wcześniej od mojego, pochylił się nade mną by otworzyć mi drzwi.
- Urm, dzięki. Ja uh… dziękuję za podwiezienie i przepraszam za marnowanie twojego czasu-
- Hej hej. Nie ma potrzeby żebyś mnie przepraszała. Nie marnowałaś mojego czasu. Cieszę się, że mogłem pomóc dziś wieczorem pięknej, młodej shawty. – wysłał mi oczko i się uśmiechnął.
Nie mogłam powstrzymać rumieńca wiedząc, że ze mną flirtuje. Skinęłam głową w odpowiedzi na to, co przed chwilą powiedział i wyszłam z samochodu i popatrzyłam na Justina przed zamknięciem drzwi.
- Cześć. – uśmiechnęłam się do niego. Tak szybko jak odpalił swój samochód, tak ja odwróciłam się i szłam w kierunku mojego domu, kiedy Justin znowu przemówił.
Odwróciłam się na dźwięk jego głosu i spojrzałam na niego z zakłopotaniem.
- Oh, Katherine… - uśmiechnął się. – Ciągle się rumienisz. Mam na myśli, jestem aż tak gorący?
Moje oczy rozszerzyły się i czułam, że moje policzki się palą. Niech to szlag! Rumieniłam się jeszcze bardziej! Uruchamiając silnik, Justin śmiał się gdy potrząsał głową zanim pojechał w dół drogi.
Wracając do domu myślałam o tym jakie to było krępujące gdy się rumieniłam. Wchodząc przez bramę mojego domu sprawdziłam czy żadne światła nie były zapalone, ale nie były, moja mama i tak pewnie śpi.
Wyjęłam klucze z torby i otworzyłam drzwi. Zamykając je za sobą, weszłam po cichu po schodach do mojego pokoju.
Więc, wzięłam ponownie prysznic po tym jak Ray mnie dotykał i po tym wszystkim. Zmieniłam moje ubrania i poszłam do łóżka. Biorąc głęboki oddech, położyłam się na łóżku, przewracając się na prawą stronę by nie myśleć o incydencie z Ray’em.
Cholera! Szkoła… co jeśli zobaczę tam Ray’a? Co jeśli McKayla zacznie zadawać mi pytania? Co mam jej powiedzieć?
Zamykając oczy, wzięłam kolejny, głęboki oddech, zapominając wszystko. Będę musiała się zmierzyć ze wszystkim co jutro się stanie i przestać martwić się o przeszłość!




~~~~~~~~~~~~~~~~~
Witam wszystkich w 1 rozdziale! :) Zapraszam was do obejrzenia TRAILER'A MASKED DEMONS :) Jestem taka szczęśliwa, że wreszcie przetłumaczyłam ten rozdział ( miał 4 tys. słów, a w wordzie zajął mi 9 stron!) :D Mam nadzieję, że wam też się spodoba. Piszcie co wam się podoba. Za wszelkie błędy za góry przepraszam :) W zakładkach macie mojego twittera i autorki. Dawajcie nam follow i jeśli chcecie być informowani o nowych rozdziałach to piszcie do mnie tt ;) Do zobaczenia!

poniedziałek, 3 lutego 2014

Początek

Czy kiedykolwiek spotkałeś kogoś kto zmienił twoje życie z nudnego w całkowicie niebezpieczne?
Cóż, nie wiem jak wy, ale ja spotkałam kogoś takiego o którym myślałam, że jest moim błogosławieństwem, ale wkrótce okazało się , że jestem w śmiertelnym niebezpieczeństwie gdziekolwiek jestem.
Można powiedzieć, że moje życie… nie jest już normalne.
Ale gdy jesteś zakochany w tej jednej osobie, która wygląda jak anioł gdy uśmiecha się, śmieje, mówi do ciebie, nie możesz go po prostu zostawić ponieważ jest on jednym z największych powodów dlaczego wierzysz.
Co byś zrobił, gdybyś dowiedział się, że osoba w której się zakochałeś tak naprawdę maskowała się w tych momentach kiedy myślałeś , że tak naprawdę go znasz ?
Co byś zrobił, gdyby to co wydawało się nieśmiertelne, piękna miłość skończyło się na wielu, niebezpiecznych sytuacjach, w których trzeba wybierać między życiem a śmiercią?
Dowiedz się co się stało , że wszyscy wrogowie są przeciwko mnie, chociaż ja nic nie zrobiłam, chcąc  mnie zranić.
Dowiedz się o moim nieznanym dotąd niebezpiecznym życiu w –


„Masked Demons”


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Witam na tłumaczeniu fanfiction "Masked Demons" :) Mam na imię Zuzia. Mam nadzieję, że spodoba się wam to ff i będziecie czekali na więcej. Po prawej stronie macie zakładki z których możecie korzystać oraz dać follow mi i autorce tego ff na twitterze :)Piszcie właśnie tam do mnie jeśli chcecie być informowani o nowych rozdziałach. 
No to do 1 rozdziału! :)