Katherine’s
POV
- Katherine? Kochanie?
Wiem, że ciężko jest zmieniać szkołę , ponieważ wszyscy twoi przyjaciele są w
Kanadzie, ale teraz tutaj jest moja praca. Miałam cię wziąć z sobą do Nowego
Jorku, ale jestem pewna, że poznasz nowych przyjaciół… i jestem też pewna, że
będziesz trzymać się moich zasad; dużo się uczyć, żadnych chłopców, dobrze się
zachowywać-
Moja mama
właśnie powiedziała, żadnych chłopców? Nigdy wcześniej nie słyszałam tej
zasady!
Jeśli myśli,
że zacznę chodzić na randki z chłopakami i zachowywać się jak dziwka tylko
dlatego, że przeniosłam się do innej szkoły to jest w błędzie. Żaden chłopak
mnie nie chce. Chodzi mi o to, no proszę? Spójrzcie na mnie!
Wiem, że to
dziwne , ale jestem naprawdę szczęśliwa, że moja mama rozwiodła się z tatą. To
nie tak, że nienawidzę mojego ojca, tylko po prostu, że gdy byli małżeństwem to
codziennie kładłam się spać słuchając ich kłótni.
Czułam, że
mój żołądek się skręca. Pierwszy dzień szkoły w North-Ridge High jest jutro i
miałam zacząć naukę w połowie semestru… to nie jest normalne. Wątpię, że
zobaczycie mnie znajdującą nowych przyjaciół.
Wyobrażałam
już sobie mnie jako zastraszanego samotnika. Ale ja się nie boję. Byłam już w
trzech różnych szkołach, przeżyję.
-----------------------------------------------------------
-Um ,
przepraszam? Przepraszam- za każdym razem gdy ktoś przechodził obok, starałam
się zwrócić jego uwagę, ale każdy z nich szedł dalej ignorując mnie. Jacy
niegrzeczni.
-Myślę, że
będę musiała dzisiaj sama znaleźć klasę. – mruknęłam do siebie.
- Od dzisiaj
będziemy mieli nową uczennicę. Nie ma jej jeszcze, ale jestem pewien, że jest
w- nauczyciel historii uprzejmie wprowadził mnie; nowe dziecko do klasy,
poszłam za nim spóźniona do klasy. – Uh… moi drodzy, to Katherine Adams!
Katherine, witamy na ostatnim roku. Będziesz siedzieć obok McKayli Daniels.
Pierwszy
dzień w szkole, a już będę siedzieć koło dziwki: dziewczyny obok której będę
musiała siedzieć do końca roku.
Nie mówcie
mi, że osądzam za szybko tą McKaylę, ponieważ miała na sobie spódniczkę… która
wyglądała jakby była zwinięta przynajmniej dziesięć razy!
Nie sądzę, że
zacznę mieć nowych znajomych w tej szkole zbyt szybko, chyba, że będzie to ktoś
taki jak McKayla… wtedy to będzie wkrótce!
- Cześć! –
McKayla powiedziała skradając się do mojej szafki.
- Och Boże,
przestraszyłaś mnie! – powiedziałam zaskoczonym głosem.
- Uh,
przepraszam, ha ha! Zresztą myślę, nowa dziewczyna siedzi ze mną na historii
więc pomyślałam, że jej się przedstawię. – spojrzała na mnie z kiepskim uśmiechem.
- O tak!
McKayla, prawda? – spytałam patrząc na nią , dokładnie wiedząc kim jest.
- Tak! A ty
Kate. Więc tu jest mój numer. Będę dziś do ciebie dzwonić… oh i będziesz
siedziała koło mnie na lunchu od dzisiaj, to jest , jeśli nie masz nic przeciwko,
oczywiście?
- Nie , nie
mam.
- Świetnie,
spotkamy się na lunchu. Zobaczysz mnie przy stole z Jacobem Ronaldem.
Jacob Ronald?
Wiem kim jest Jacob, ale nie znam go oficjalnie. Cała szkoła mówi o nim i
widziałam go dzisiaj na angielskim, gdzie dostał się w kłopoty za przeklinanie
na pana Jeffersona…
---------------------------------
- Katherine!
Zacznij swoją pracę domową teraz to może skończysz przed wpół do dziesiątej!
KATHERINE!!? – moja mama krzyczała z dołu tak głośno jak gdybym była co
najmniej trzy mile od niej i nie słyszałam żadnej rzeczy.
- Słyszę
mamo! Zaczęłam pracę domową!- przewróciłam oczami w odpowiedzi na krzyk mojej
mamy przed tym jak westchnęłam.
Jest piątek
wieczorem, a ja siedzę tutaj, odrabiam lekcje, jak zwykły nastolatek… Żartuję.
Co drugi nastolatek jest na zewnątrz i się bawi, pakuje w kłopoty, z wyjątkiem
mnie, jak zwykle. Moja mama widzi mnie jako jej idealne, chrześcijańskie
dziecko, które musi mieć doskonałe oceny.
Moje pierwsze
dni w szkole minęły dość szybko. I rzeczywiście stałyśmy się dobrymi
koleżankami z McKaylą. Teraz cała szkoła wie o naszej przyjaźni. Myślałam, że
McKayla jest stukniętą dziewczyną, ale ona jest naprawdę w porządku.
Mój telefon
wibrował przynajmniej przez 2 sekundy, zanim weszłam do pokoju żeby zobaczyć kto
napisał do mnie o dziewiątek w nocy.
To była
McKayla. Jedna nowa wiadomość od niej:
- McKayla
Hej, dziewczyno. Impreza. Każdy
zaproszony. Myślałam, że może chcesz się zabawić w piątek wieczorem, więc
przygotuj się. O, i załóż coś sexy… proszę?
- Katherine
Nie jestem pewna! Z moją mamą na dole
nigdzie nie pójdę.
- McKayla
Daj spokój, jest piątek wieczorem…
prooooooszę? Wymknij się przez okno. Będziesz musiała kiedyś być wobec niej
nieposłuszna.
- Katherine
Ok! Ale jak dostanę się na imprezę? I oczywiście
, nie masz na jakiegokolwiek złego wpływu! ( wyczuj sarkazm)
- McKayla
Och, naprawdę? Mam na ciebie zły
wpływ? Ha-ha jakkolwiek TAK! Przybywaj! Mam samochód więc po ciebie podjadę.
Bądź gotowa przed 22! Będę w czerwonym samochodzie, na rogu ulicy! Pa! Kocham
Cię! J
xx
Myślałam nad
tym co ubrać na imprezę, moja szafa skrywała tylko prostą odzież, nudne jeansy
i topy. Jak mogę założyć coś sexy?
Po
przeszukaniu mojej szafy znalazłam niebieską sukienkę, która sięgała do moich
ud. To była jedyna ładna sukienka… nie miałam wyboru. Kiedy skończyłam prysznic
i mycie włosów, była dziewiąta czterdzieści. Zakluczyłam drzwi od mojej
sypialni i przeszłam cały pokój na palcach, zatrzymałam się przy oknie i
wystawiłam za nie nogi.
McKayla
podwiozła mnie i w końcu dotarłyśmy na imprezę. Nie powiedziała mi, który to
dom w którym miała być impreza, ale rozpoznałam go sama po półnagich chłopakach
z dziewczynami przed bramą domu.
- O mój Boże!
Ok, to będzie niesamowite! Kate, wyglądasz cholernie gorąco! Kto by powiedział,
że wyglądasz tak zupełnie inaczej w krótkiej sukience? – powiedziała McKayla
mierząc mnie od stóp do głów.
- Jest zbyt
krótka. Myślisz, że wyglądam jak dziwka? – spytałam się patrząc na nią z
oburzoną twarzą.
- Żartujesz
sobie? Moja sukienka jest jeszcze krótsza! Wyglądasz jak ja… Wyglądasz jak
McKayla. Zaufaj mi, chłopcy uwielbiają krótkie sukienki, które pokazują głównie
nogi i cycki! – uśmiechnęła się do mnie.
Więc, byliśmy
na imprezie, po drugie byliśmy w domu pełnym bawiącymi się ludźmi, McKayla znikła
mi z oczu, dopóki nie zobaczyłam jej całującej się z jakimś facetem… I nawet
nie pytałam się kim był. Podczas gdy ona była zajęta, ja nudziłam się w
samotności na imprezie, podszedł do mnie półnagi chłopak.
- Hej! Jesteś
nową dziewczyną, Katherine? Mam na imię Ray. Fajna impreza, co?
- Cześć ,
Ray.- kiwnęłam mu głową posyłając fałszywy uśmiech. – Super impreza. I tak,
jestem nową dziewczyną.
Ok, więc
byłam na tej imprezie przez co najmniej pół godziny i teraz chciałam już się
stąd wydostać.
Ten facet,
Ray … tak, fajnie gadaliśmy dopóki nie dał mi kilku czerwonych kubków piwa, i
kiedy byłam bardziej pijana tym więcej piwa mi przynosił.
- Kate?
Chcesz pójść ze mną do pokoju? – uśmiechnął się wiedząc, że byłam zbyt pijana
by myśleć.
Byłam całkiem
pijana, śmiałam się dokładnie ze wszystkiego więc można odgadnąć, że nawet
przez sekundę nie pomyślałam co ma na myśli Ray przez „chcesz pójść ze mną do
pokoju?”. Nie miałam kontroli nad moimi zmysłami, wszystko co działo się
dookoła śmieszyło mnie. Wszystko co widziałam było jak plama.
Przytrzymałam
się jego ramion, Ray podniósł mnie niosąc mnie do jakiegoś losowego pokoju.
Zamknął drzwi sypialni i zakluczył przed położeniem mnie na łóżku i zaczął
składać pocałunki na mojej szyi. Czułam się dziwnie, otwarte pocałunki Ray’a
skończyły się, zaczął ssać skórę mojej szyi.
Gdybym nie
była pijana to na pewno odepchnęła bym Ray’a z dala ode mnie! Przesunął się w
dół mojej szyi, zaczął całować ramiona, trzymając moje ręce na łóżku.
- Zgaduję, że
jesteś prawdopodobnie nadal dziewicą więc to będzie bolało. – szepnął wsuwając
rękę pod moją sukienkę sięgając do zapięcia od stanika. Skąd on wie, że jestem
dziewicą… ?
Zaczęłam
wracać do siebie, czułam się dość niewygodnie co robił Ray więc w końcu
spróbowałam go powstrzymać.
- Ray, co ty
robisz? – wymamrotałam.
- Po prostu
się odpręż. Zaufaj mi! – doszedł do punktu w którym zaczęliśmy, próbował
ciągnąć moją sukienkę gdy ja próbowałam go powstrzymać.
- Ray!
Przestań. Nie mogę tego zrobić- zmarszczyłam brwi, dyszałam pod wpływem zimnego
dotyku dłoni Ray’a na moich plecach.
-Shh! –
przerwał mi i położył palec na ustach kiedy próbowałam uciec od jego mocnego
uchwytu na moich ramionach.
-Ray,
przestań! Proszę! – krzyczałam wiedząc co zamierza mi zrobić. Starałam się
uciec, próbowałam krzyczeć głośniej, mając nadzieję, że ktoś mnie usłyszy.
- Nie możesz
po prostu posłuchać się, żeby zamknąć ten ryj? Trzymaj język za zębami. –
splunął i położył rękę na moich ustach próbując zatrzymać mój głos którym
chciałam kogoś wezwać , ale to na nic bo w pokoju byliśmy tylko my.
Kiedy
dostrzegłam Ray’a odpinającego swój pasek od spodni, moje oczy wypełniły się
łzami. Czułam jego ręce dotykające mojej talii. Nadal próbowałam uciec, ale Ray
był dla mnie za silny.
Ciągnąc mój
podbródek zmusił mnie bym na niego popatrzyła dając mu szansę na naparcie
ustami na moje. Czułam jego język na moich ustach, ale zacisnęłam je mocno
blokując mu dostęp. Właśnie wtedy Ray zostawił moje ramię luźne; miałam okazję
do zrobienia czegokolwiek. Rozejrzałam się po pokoju i zauważyłam małą lampę na
stoliku obok mnie.
Chwyciłam ją
i uderzyłam go tak mocno jak tylko mogłam w głowę powodując u niego krzyk bólu.
Podniósł ręce do głowy dając mi szansę ucieczki, zepchnął mnie na podłogę.
Podbiegłam do drzwi, odblokowałam je i zamknęłam tuż przed twarzą Ray’a. Dało
mi to wystarczająco dużo czasu aby zbiec po schodach w dół, na zewnątrz domu i
by zobaczyć, że Ray próbuje mnie dogonić.
Wybiegłam z
imprezy, nie oglądając się za siebie, aż byłam z dala od wszystkiego i
wszystkich. Nie mogłam powstrzymać płaczu i myślałam o tym co mogłoby się stać.
Ciągle biegłam , dopóki nie odwróciłam się by zobaczyć czy Ray mnie goni.
Kiedy
zauważyłam, że jestem przynajmniej milę od miejsca w którym ostatnio widziałam
Ray’a, przestałam biec i szłam. Moje serce mocno waliło, a klatka piersiowa
poruszała się w górę i w dół. Usiadłam słaba na krawężniku. Próbowałam się
uspokoić i zrelaksować zanim spróbuję znaleźć drogę do domu. Ocierając łzy,
próbowałam zablokować dostęp do złych wspomnień z tego wieczoru, ale nie mogłam
zapomnieć dotykającego mnie Ray’a.
Zamykając
oczy, wzięłam głęboki oddech pociągając nosem. Musiałam wrócić do domu przed
świtem. Mama nigdy nie sprawdza czy jestem w pokoju w nocy, ale zawsze budzi mnie
godzinę przed szkołą. Gdyby zobaczyła, że mnie nie ma z pewnością uziemiłaby
mnie do końca życia… nigdy więcej nie pozwoliłaby mi zobaczyć światła
dziennego! Teraz są dwie rzeczy, które mnie niepokoją.
Szłam drogą
po której obu stronach rosły rzędy drzew. Kiedy zdałam sobie sprawę, że
zupełnie się zgubiłam, zauważyłam samochód jadący za mną.
Wkrótce
oczywista myśl uderzyła mi do głowy; w tym samochodzie był Ray. Wtedy zaczęłam
biec, aż kierowca opuścił w dół okno i wyjrzał z niego facet z pięknymi niebieskimi
oczami, brązowymi kudłatymi włosami i bliznami, które zauważyłam koło nosa.
Nie chciałam
mieć więcej kłopotów, zwłaszcza z nieznajomym, więc ruszyłam przed siebie.
Facet jechał za mną. Byłam w dość złej sytuacji i on to chyba zauważył zważając
na mój stan.
- Hej tam.
Jesteś-
- Proszę nie
rób mi nic, chcę tylko wrócić do domu. – powiedziałam myśląc, że to porywacz
czy ktoś inny.
- Woah, woah!
Zwolnij, nic nie zamierzam ci zrobić, nie martw się. Pomyślałam, że
potrzebujesz pomocy, ponieważ strasznie wyglądasz. – usłyszałam ciszę w naszym
otoczeniu gdy facet skończył.
Mam mu zaufać
i po prostu powiedzieć co się stało? Miałam coś powiedzieć, ale poczułam ostry
ból w głowie. Wszystko stało się rozmyte i czułam się tak jakbym miała zemdleć.
- Wszystko w
porządku? Wyglądasz jakbyś miała – zanim chłopak skończył mówić, upadłam na
ziemię, a on podbiegł do mnie by sprawdzić czy wszystko w porządku.
Niebieskooki
facet podniósł mnie i zabrał do swojego samochodu. Posadził mnie na tylnym
siedzeniu, zamknął drzwi i podszedł do siedzenia kierowcy gdzie siedział i
uruchomił samochód.
- Gavin? Daj
trochę wody tej małej.
- Ok. – facet
siedzący koło mnie odpowiedział cicho dając mi na myśl, że „Tyler” był liderem
Gavin’a i dwóch innych facetów w tym samochodzie.
Gavin odkręcił
butelkę zanim podał mi ją. Potrząsnęłam głową w odmowie.
-
Potrzebujesz wody jeśli chcesz być przytomna. – zauważyłam niebieskie oczy
Tylera patrzące na mnie we wstecznym lusterku.
- Nie
potrzebuję wody! Wszystko w porządku. Dokąd mnie zabieracie? – głośno domagałam
się odpowiedzi na moje pytanie, wiedząc, że Tyler był jednym z tych
niebezpiecznych typów.
- Nie
rozumiem dlaczego się ciągle martwisz. Mówiłem ci przecież, że nie chcę cię
skrzywdzić więc nie-
- Dokąd mnie
zabieracie? – spytałam szorstko przerywając Tyler’owi.
- Słuchaj!
Nie chcesz wprowadzić mnie w zły nastrój, więc proponuję byś trzymała swój
język za zębami.
- To jest po
prostu proste, cholerne pytanie. – gdy tylko to powiedziałam jego oczy
przepełniły się gniewem patrząc się na mnie. Wtedy trochę pożałowałam, że
pokazałam mu moje głupie nastawienie.
- Co się
stało z tymi wszystkimi dziewczynami? Zawsze pokazują taką postawę. – oderwał
ode mnie wzrok i skupił się na swojej jeździe mamrocząc kilka słów pod nosem. –
Suka.
Dupek. To znaczy,
pomagał mi dotrzeć do domu, ale nazwanie mnie suką było nie do przyjęcia. Kim
on niby myśli że jest? Podczas jazdy było strasznie niezręcznie cicho; zważając
na to, że byłam jedyną dziewczyną w gronie tych czterech facetów!
Wkrótce
samochód się zatrzymał, od razu spojrzałam w stronę okna by zobaczyć gdzie do
diabła zabrali mnie ci faceci! Nie poznałam okolicy ani domu przy którym
zaparkowaliśmy. Zanim zdążyłam się rozejrzeć, otworzyły się drzwi i ktoś
wyciągnął rękę by pomóc mi wyjść.
Jak tylko
zdałam sobie sprawę, że to dłoń Tylera, odmówiłam przyjęcia jego pomocy.
- Mówiłam ci,
że wszystko w porządku!- tak szybko jak to powiedziałam, on odsunął się i
czekał aż wyjdę z samochodu. Kiedy wyszłam, za mną poszło tych czterech
chłopaków. Jeden z nieznanych mi facetów z „gangu” Tyler’a otworzył drzwi od
domu i wszyscy tam weszli. I nawet nie wiem kim oni byli! Nie mogłam po prostu
wejść do tego domu… ale to zrobiłam.
- Wejdź do
środka. – Tyler splunął. Posłuchałam go, nie chcąc by się zezłościł.
Byliśmy w tym
domu przez piętnaście minut i dowiedziałam się jak nazywają się pozostali
faceci, którzy byli z Tylerem. Znałam już imię Gavin’a, a tamci to byli Jake i
Dan.
Podczas gdy
chłopcy szeptali do siebie, stałam w drzwiach, martwiąc się i wyobrażając sobie
reakcję mojej mamy, kiedy zobaczyłaby, że mnie nie ma. Już była trzecia rano, a
na imprezę wydostałam się o jedenastej wieczorem.
Chodziłam po
korytarzu w pobliżu schodów i zaczęłam sobie przypominać co stało się między
mną a Ray’em na tej imprezie.
- Nie martw
się, dostaniesz się do domu! Nie porwałem cię. Wyglądasz na zmartwioną więc
pomyślałem-
Odwróciłam
się w kierunku Tyler’a i przerwałam mu w wypowiedzeniu zdania.
-
Potrzebowałam pomocy, wiem. I tak dziękuję.
- Co się z
tobą stało? Wyglądasz całkiem popieprzenie. – uniósł brwi, myśląc, że dam mu
szczerą odpowiedź.
- Tak, URM-
chwila ciszy kiedy myślałam o kłamstwie – Byłam na imprezie i upiłam się!
- Nie kłam! –
nie zamierzałam robić z Tylera głupka. Był na tyle sprytny, że wiedział, że
skłamałam.
- Nie kłamię,
a nawet gdyby, nie muszę mówić tobie prawdy, ponieważ nie jesteś moim tatą.
- Zachowujesz
się jak suka i dam ci radę; przestań póki nie wpakowałaś się jeszcze w kłopoty.
– uniósł brwi szydząc z mojej postawy.
- Zachowuję
się jak suka? Myślisz, że jesteś szefem wszystkich, ale nie jesteś! – gdy tylko
te słowa opuściły moje usta wiedziałam, że spowodowałam kupę kłopotów!
Popychając
mnie na ścianę, Tyler trzymał mnie mocno za rękę i miał blisko twarz mojej
twarzy.
- Słuchaj
suko! Nie mam czasu dla kochanych, dziewczyńskich dramatów! Zmarnowałem moją
noc, aby pomóc twojemu małemu tyłkowi, więc powinnaś mi dziękować, a nie
działać na nerwy. – puścił mój nadgarstek i kiedy odchodził westchnął.
Potarłam
nadgarstek, cicho wzdychając gdy zobaczyłam siniaki na obu ramionach. Silny
ucisk Ray’a musiał je sprawić.
Starając się
o tym zapomnieć, spojrzałam na Tylera i mamrocząc powiedziałam przepraszam.
- Słucham? –
wziął rękę za ucho, dając mi do zrozumienia żebym powiedziała to głośniej.
-
Powiedziałam, przepraszam! – patrząc z dala od silnego wzroku Tylera,
przewróciłam oczami, jaki nieznośnie irytujący był ten facet.
- To właśnie
chciałem. – uniósł brwi i potrząsnął głową.
- Kiedy
wreszcie wypuścisz mnie do domu? Jeśli moja mama się dowie, że wyszłam to mnie
zabije!
- Pójdziesz
do swojego domu i matki! Muszę tylko uporządkować kilka rzeczy. Usiądź na
chwilę. – Tyler wskazał mi czarną kanapę za małym szklanym stolikiem na środku
pokoju.
Usiadłam,
czekając, aż usłyszałam, że Tyler rozmawia – bardziej jakby walczył z kimś
przez telefon.
- Tak, ona
musi wrócić do domu- Powiem ci później-po prostu rusz tutaj swoją dupę!
Po dziesięciu
nudnych minutach ktoś głośno zapukał do drzwi. Jeden z chłopaków; Jake otworzył
drzwi ujawniając innego faceta. Ten facet miał wspaniałe, piwne oczy i brązowe
włosy, które były głównie ukryte przez SnapBacka, którego nosił.
- Nareszcie,
jesteś! Co tak długo, kurwa, Justin?
- Jestem już
tutaj! Czego chcesz ode mnie? – piwnooki facet splunął w gniewie.
- Weź tą małą
do domu. – Tyler odwrócił się w moją stronę i zapytał – Gdzie mieszkasz?
-24 Brookside
Lane. – odpowiedziałam cicho i niezręcznie spojrzałam w dół, wiedząc, że
wszyscy się na mnie patrzą w tym facet, który ma mnie zawieźć do domu.
Spojrzałam w górę i zobaczyłam patrzącego się na mnie Justina. Patrzyłam na
niego nie mogąc oderwać wzroku.
- Jak ona się
tu znalazła? – niejaki „Justin” zapytał Tylera, kręcąc głową przeniósł swój
wzrok na Tylera.
- Jestem
pewien, że będziecie mieli wystarczająco czasu żeby ona ci wszystko
opowiedziała w drodze do domu, prawda… - przerwał na chwilę, patrząc na mnie
bym powiedziała mu swoje imię.
- Katherine.
– wymamrotałam.
- Katherine!
– powiedział Tyler i wskazał w kierunku drzwi. Wstałam i podeszłam do Justina
zachowując odległość między nami. Spojrzałam w dół na moje nogi nie wiedząc co
robić.
- Idziesz czy
nie? – popatrzyłam w górę i zdałam sobie sprawę, że Justin stoi przy drzwiach.
Wyszłam za nim i zauważyłam czarny samochód zaparkowany tuż koło samochodu
Tylera. Zgaduję, że to był samochód Justina.
Wsiadłam do
niego z Justinem i usiadłam na miejscu pasażera. Prowadził ostrożnie i nie
wypowiedział ani jednego słowa, to było trochę niezręczne.
Wreszcie po
milionach lat, Justin w końcu przemówił przerywając milczenie.
- Więc, jak
dostałaś się do domu Tylera?
- Ja…ja –
zaczęłam się jąkać, nie byłam zdolna skłamać dla tego powodu.
- Nie musisz
mi mówić jeśli nie chcesz. Nie zmuszam cię, nie martw się. – zaśmiał się na
moją reakcję na jego pytanie.
- Byłam na
imprezie. Byłam zbyt pijana i Tyler pomyślał, że potrzebuję pomocy, więc
zaproponował, że weźmie mnie do domu. – moje serce biło szybciej niż zwykle.
Powinnam powiedzieć mu o Ray’u?
- Och. Więc
nic poważnego z Tylerem? – odwrócił głowę, aby spojrzeć na mnie przez chwilę
zanim spojrzał z powrotem na drogę.
- Nie.
Dlaczego? – zmarszczyłam brwi.
- Nie ma
powodu, uh czy to twoja ulica? – zwolnił prędkość samochodu gdy wchodził w
ulicę.
- Tak, to ta.
– zatrzymał się kilka domów wcześniej od mojego, pochylił się nade mną by
otworzyć mi drzwi.
- Urm,
dzięki. Ja uh… dziękuję za podwiezienie i przepraszam za marnowanie twojego
czasu-
- Hej hej.
Nie ma potrzeby żebyś mnie przepraszała. Nie marnowałaś mojego czasu. Cieszę
się, że mogłem pomóc dziś wieczorem pięknej, młodej shawty. – wysłał mi oczko i
się uśmiechnął.
Nie mogłam
powstrzymać rumieńca wiedząc, że ze mną flirtuje. Skinęłam głową w odpowiedzi
na to, co przed chwilą powiedział i wyszłam z samochodu i popatrzyłam na
Justina przed zamknięciem drzwi.
- Cześć. –
uśmiechnęłam się do niego. Tak szybko jak odpalił swój samochód, tak ja odwróciłam
się i szłam w kierunku mojego domu, kiedy Justin znowu przemówił.
Odwróciłam się
na dźwięk jego głosu i spojrzałam na niego z zakłopotaniem.
- Oh,
Katherine… - uśmiechnął się. – Ciągle się rumienisz. Mam na myśli, jestem aż
tak gorący?
Moje oczy
rozszerzyły się i czułam, że moje policzki się palą. Niech to szlag! Rumieniłam
się jeszcze bardziej! Uruchamiając silnik, Justin śmiał się gdy potrząsał głową
zanim pojechał w dół drogi.
Wracając do
domu myślałam o tym jakie to było krępujące gdy się rumieniłam. Wchodząc przez
bramę mojego domu sprawdziłam czy żadne światła nie były zapalone, ale nie
były, moja mama i tak pewnie śpi.
Wyjęłam
klucze z torby i otworzyłam drzwi. Zamykając je za sobą, weszłam po cichu po
schodach do mojego pokoju.
Więc, wzięłam
ponownie prysznic po tym jak Ray mnie dotykał i po tym wszystkim. Zmieniłam moje
ubrania i poszłam do łóżka. Biorąc głęboki oddech, położyłam się na łóżku,
przewracając się na prawą stronę by nie myśleć o incydencie z Ray’em.
Cholera! Szkoła…
co jeśli zobaczę tam Ray’a? Co jeśli McKayla zacznie zadawać mi pytania? Co mam
jej powiedzieć?
Zamykając
oczy, wzięłam kolejny, głęboki oddech, zapominając wszystko. Będę musiała się
zmierzyć ze wszystkim co jutro się stanie i przestać martwić się o przeszłość!
~~~~~~~~~~~~~~~~~
Witam wszystkich w 1 rozdziale! :) Zapraszam was do obejrzenia TRAILER'A MASKED DEMONS :) Jestem taka szczęśliwa, że wreszcie przetłumaczyłam ten rozdział ( miał 4 tys. słów, a w wordzie zajął mi 9 stron!) :D Mam nadzieję, że wam też się spodoba. Piszcie co wam się podoba. Za wszelkie błędy za góry przepraszam :) W zakładkach macie mojego twittera i autorki. Dawajcie nam follow i jeśli chcecie być informowani o nowych rozdziałach to piszcie do mnie tt ;) Do zobaczenia!